«کفر

یعنی همین که بر من رفت

یعنی همین که برای عزیزت یگانه نباشی»

من چه بنویسم.........؟

باورش سخت است اما شخصیت آدم گاهی مثل پارچه آب می رود... گاهی کش می آید... گاهی نخ نما می شود...

مثلاً تو نمی توانی بگویی من آدم فروتنی هستم... هیچ حکم کلی ای وجود ندارد... گاهی نیستی... گاهی برعکس اش هستی...

از سفر می آیم... از جاده... پوست دست هایم زبر شده است و گلویم کمی درد می کند...

روحم اما آرام است...

سفر...

یک چیزی در سفر هست...

این دشت ها و ابرها...

روستاهای سر راه، که هر کدام داغی به دلم می گذارند برای رفتن و دیدن...

امروز با خودم می گفتم:«بار دیگر تنها می آیم... تا هر روستا را بگردم... تا هر جا که خواستم بیتوته کنم... تا سفر خودم را و روش سفر خودم را پیدا کنم...» به همسفری فکر می کردم... و دوباره: «نه! همسفر نمی خواهم... تنها خواهم آمد...»

یادم است یک روز متوجه شدم که نمی توانم نمایشگاهی هنری را با "دیگری" ببینم... امروز فکر کردم سفر را هم نمی توانم با "دیگری" بروم...

جرأت نمی کنم به دنبالی نشانی از تو باشم.

و سنگ طلا!

گفتی: «چه چیز، کدام شیء، خاطره ای را در ذهنت روشن می کند؟» و من از همان لحظه تا به حال، فقط به "سنگ طلا" فکر کرده ام...

این "سنگ طلا"، که حالا دیگر سال هاست در کتابخانه ام هست...

گفتی: «آن شیء را به ما بده تا در موزه ای، "موزه خاطره" بگذاریمش... و همیشه مردم به دیدنش بیایند...»

فکری کردم. سنگ طلا را به تو می دهم تا در موزه ات بماند برای همیشه... برای همه...

شاید این "سنگ طلا"، بهترین چیزی بوده است که تا به حال، از کسی گرفته ام...

شب ها که تنها بر می گردم... سر آن چهارراه، آن پسر جذامی را می بینم... که صورتش و  دستانش به طرز وحشتناکی خورده شده است... جرأت نمی کنم به صورتش نگاه کنم...

مدام از خودم می پرسم چرا نمی توانم به صورتی نگاه کنم، که او با آن زندگی می کند...

اما، همین نعمت، من را بس.

"تاریخ اسلام" می خوانم... نمی فهمم... نمی فهمم شان... با این شمشیرهای برّان... و میل بی پایانشان به تصاحب زنان... نمی فهمم شان.

"تاریخ مسیحیت" را با اشک و آه می خواندم...